Pismo akademika Matije Bećkovića, književnika i člana Krunskog saveta koje je pročitano na prvom kongresu Kraljevine Srbije 27. marta 2016. u Vrnjačkoj Banji.
Dragi prijatelji,
Kralj Petar II Karađorđević je bio dete, ali Kruna nije bila dete. Dete je proglašeno punoletnim da bi nasledilo i ponelo Krunu u najkobnijem času za njega i njegov narod, državu i dinastiju.
Pred oči sveta stupio je sa crnim florom oko ruke, posle mučeničke smrti svog oca viteškog Kralja Aleksandra. To siroče predstavljalo je mistično telo nacije. Proglašen je punoletnim na današnji dan 1941. godine. Kraljevao je u svojoj zemlji devet dana: od 27. marta do 6. aprila 1941. godine. Sa svojom vladom stigao je u London kao najslavniji i najmlađi evropski kralj, prvi koji je Hitleru bacio rukavicu u lice. U London su se sklonili svi evropski kraljevi i odatle rukovodili pokretom otpora. Po svršetku rata svi su se vratili u oslobođene zemlje, slavom ovenčani, sem kralja onog narod koji je u borbi protiv fašizma podneo najveće žrtve. Jugoslovenska kraljevska vojska je izdana i poražena, ali ne od protivnika nego od.saveznika. Kralj je počeo rat kao najslavniji, a završio kao najtragičniji evropski kralj. Povratak mu je zabranjen, imovina konfiskovana, državljanstvo oduzeto. I njemu i ostalim članovima dinastije na čelu sa tek rođenim sinom Prestolonaslednikom Aleksandrom i njegovom majkom Kraljicom Aleksandrom, koja nikad nije videla narod i zemlju čija je kraljica bila. Pobednik, tuđin i apostata, uselio se u Kraljevski dvor i u njemu, kao doživotni predsednik, ostao do smrti. Njegovi vernici pevali su:“Kralju Petre ti si prvi / Mi smo željni tvoje krvi!“ Pola veka u školama se učilo da je kralj pokrao zlato i pobegao iz svoje zemlje. To zlato je ovih dana nađeno kod onog koji ga je optuživao. Vojska izginula za Kralja i Otadžbinu ostala je bez groba i groblja.
Od te duge i zamršene istorije dovoljno je da se zagledamo u tri fotografije. Onu na kojoj se Vinston Čerčil duboko klanja Kralju Petru, onu na kojoj se vidi ozareno lice predesdika Ruzvelta dok s njim razgovara i onu na kojoj se nazire poslednji sjaj u gotovo ugaslim očima Nikole Tesle dok se rukuje sa svojim Kraljem.
Braćo i sestre,
Republika Srbija nema druge istorije osim istorije Komunističke partije. Kobno je da se ta istorija produžuje i da Srbija pored Krune koju ima ostane gologlava, kao da je nema.
Srbija je Kraljevina, a srpski narod je narod jednoga Kralja!
Živla Kraljevina Srbija!
Živeo Kralj!
Vaš
Matija BEĆKOVIĆ